Yeşil olan sarıya döndü

Karanlığın içinden çıkıp geldi,

Yeşil çatılı evin arkasından süzülüyordu,

Sıçtık mavisi hava yine ısıtmayan bir güneş,

Bedbahça yürümek,

Belimde tatlı ve hafif bir ağrı,

Gözlerim perçinli açmak çok yorucu

İçi dolu evler, boş sokaklar

Sağır olasıya bir sessizlik

Mahlûkat uyanıyor yavaşça,

Çam ağaçlarından gelen tıkırtılar

Oynasan bilge karga,

İçindeki bütün sıvı çekilmiş sarı yapraklar,

Ahşap evin çitlerinde sevişen güvercinler

Arkasında durgun sesiz mavimsi çoğunluk

Adımladıkça sonsuz maviliğe yaklaşıyorum,

Gözüme takılan balıkçı kayığı ve fark etmeden dalmışım maviliğe

Arkamda olup bitenler;

Umursamazca bakıyorum sonsuz mavilik

Geçen zamandan sonra maviden de sıkılıyorum

Ve  kendime kızıyorum, dönüp yürüyorum

Soğuğa lanet okuyor

Bir sigara daha yakıyorum

Küçük demir kapıdan geçiyor

Çoktan soğumuş olan yatağıma dönüyor

Uyumak istiyorum sonsuza kadar.

Mutluluk

  Mutluluk kolay değildir, savaşmalısın her şeyle ama durmadan yorulduğunu unutarak savaşmalısın; kalp, ruh, nefis üçlemesinin aynı çizgide olmasıdır mutluluk, savaşmadan elde edemezsin bunu, yorgun düşersin saçların beyazlar, belki de bir kaç tahtan eksilir, bazen olur kısa zevkleri mutluluk sanıp sonsuz karanlığa gömülürsün, nefis denen varlığı kalp sanırsın peşinden koşarsın, örter kara bir bulut kalbi, sonra uzaklaştırır ruhtan, nefis almış başını gitmiştir et yığınısındır; hormon ve içgüdüyle hareket eden, doğrusunun bu olduğunu düşünürsün, bazen düşünmeyi de bırakır yaşar gidersin, bir ana kadar şimdilik yaşayıp gidiyoruz.